25-10-08, 18:10

Nu ga ik een gedicht maken. Ik zag een zwart-wit foto waarop een vader met das en kind in het gras lag. Hij op zijn zij, zij lag op haar buik. Ze waren van plan witte bloempjes te plukken. Ze lachten allebei. Een onderschrift zei dat het 1942 was, meer was er niet te zien. Ik had er nooit bij stilgestaan dat er in een oorlog ook tijd was om op gras te liggen, dat er witte bloempjes waren en dat er überhaupt gelachen kon worden.

Ik maakte nooit een oorlog mee. Hoogstens hoorde ik er wat van op televisie, van oudere mensen die willen aantonen hoe goed het nu is, en in films. Voor mij was een oorlog een tijd waarin het leven stil staat, waar je vooral binnenshuis leeft en gekluisterd aan de radio zit, wachtend op nieuws. Een tijd waar je aardappelschillen eet en voortdurend bommen lijkt te horen. Het laatste wat daar bij hoorde, was een plaatje van hoogst gelukkige mensen, vrij van zorgen. De foto was te koop, maar ik kocht hem niet. Op een manier leek hij onecht.