Crisismanagement
Er is een spel, Agricola heet het, dat je een zelfstandig boer wil laten zijn. Je kan opteren om een keer dagloner te zijn en de andere keer een visser. Het uitbouwen van graan en dieren is hoofdprioriteit. Een oogsttijd komt altijd te vroeg en de honger knoopt in het verstand.
Mijn zus en ik spelen al sinds kindheugnis gezelschapsspellen. Nu is dat niet anders. Wanneer zij komt voor het bezoek of ik ga uit verveling, spelen we een spel. De laatste tijd gaat het om Agricola, dat behoeft geen uitleg. Zolang ik weet verliest ze van me (met uitzondering van één keer waarna ik het spel stukscheurde en onder tafel kroop) en dat gaat goed zo. De laatste keer, echter, wilde ze enkel spelen als ze mocht winnen. Zoiets is snel toegezegd “Natuurlijk mag je winnen,” je moet er alleen goed voor spelen.
Ze verloor.
Nu moet je weten dat we beide al de leeftijd van volwassenen bereikten (al krijg ik nog jongerenkortingen her en der) en dat we het leven dus al van meerdere kanten kunnen bekijken (dat moet als je volwassen bent, meer nog dan een leeftijd bereikt hebben). Toch riep m’n moeder me onlangs bij haar.
“Ik begrijp niet dat je zus nog altijd met jou wil spelen,” zei ze, “en geloof me, eerdaags komt er ruzie van.” Mijn moeder leeft van ruzie en de spanningen die ervoor plaatsvinden, meer nog dan van het geluk zelf. Haar opmerking was dus weinig verrassend, maar ze voegde toe: ”Waarom laat je haar eens niet winnen, hm?”
Het is in zulke bewoordingen dat ze haar liefde toont, mijn moeder.
